Onlangs maakten we als familie een mooi reisje naar De Lutte om de 85e verjaardag te vieren van onze vader en grootvader. Gerrit is een van de oprichters van ons mooie familiebedrijf. Tijdens dit weekend kreeg Gerrit een prachtig fotoboek waarin alle familieleden (klein en groot) een bijlage hadden geleverd met teksten en / of foto’s. In dit boek kwam duidelijk naar voren dat het leven van Gerrit sterk verweven is met de geschiedenis van Geelhoed Metaalhandel. Het leek ons als kinderen en opvolgers daarom leuk een tip van de sluier op te lichten.
Alhoewel ik zelf in de loop der jaren leerde dat “niets zo praktisch is als een goede theorie”, was en is mijn vader een man van de praktijk, en dan vooral van de handelspraktijk, een ondernemer en een “doener”. Eind jaren vijftig en begin jaren zestig is hij met zijn stiefvader, opa Jan Geelhoed, Geelhoed Metaalhandel begonnen. Ze gingen ook grote externe projecten niet uit de weg, maar het merendeel van de zaken vond plaats op drie locaties. Vanaf begin jaren 70 eerst in een pakhuis met een tuin in een verder druk bewoonde straat, de Boerhaavestraat in het Haagse Laakkwartier, waar destijds nog veel industrie gevestigd was. Maar later enkele straten verderop in een grotere loods op de spoordijk aan de Waldorpstraat bij Station Hollands Spoor, op een terrein dat voorheen als kolenoverslag had dienst gedaan en door Gerrit in de loop der jaren langzaam maar zeker werd uitgebreid en gemoderniseerd. Begin van deze eeuw was er een vervelende en slepende juridische procedure met de Gemeente Den Haag over de ontwikkeling van De Megastores, een nieuw winkelcentrum dat de bereikbaarheid van ons bedrijf dreigde aan te tasten (een groot project van de Gemeente Den Haag dat overigens nooit succesvol was en inmiddels alweer ter ziele is). Vervolgens kwamen er de nieuwe plannen van de Gemeente en de NS om de spoordijk, waarop Geelhoed gevestigd was, verder te ontwikkelen. Uiteindelijk werd na ampel beraad besloten de bedrijfsactiviteiten naar Nootdorp te verplaatsen. Daar werd ca. 6.000 meter grond aangekocht en een mooi nieuw bedrijf ontwikkeld en gebouwd, waarin alle praktische ervaringen uit de vorige decennia konden worden verwerkt (bijvoorbeeld bij de indeling en opstelling van weegschalen, machines en kantoren).
Gerrit voelde zich als een vis in het water als intermediair tussen veelal regionaal gevestigde kleinere bedrijven, loodgieters en handelaren die hun oude metalen bij Geelhoed (in)leverden en grote internationale metaalhandelaren en smelterijen. Getuigen hiervan zijn tientallen anekdotes over locaties (de Waldorpstraat was destijds ‘s-nacht een tippelzone), talloze kleine en grote klanten (“vogels van heel uiteenlopend pluimage”) en vele familieleden, kennissen en andere medewerkers die vaak tientallen jaren (en vaak ook tot, en zelfs na, hun pensioen) bij Geelhoed bleven werken. Je kunt er zeker een boek over schrijven. Gerrit kan met vrijwel iedereen goed opschieten, zonder onderscheid des persoons. Hij heeft oog voor fabrieksdirecteuren, maar ook voor de kleine scharrelaar. Hij liet iedereen in zijn waarde en had voor iedereen een praatje klaar, alhoewel hij zijn bedrijf ook wel weer op de ouderwetse, hiërarchische manier leidde, wat soms ook wel nodig was. Al met al heeft hij met veel kennis van zaken en gevoel voor situaties waarin wat aan de metalen kon worden verdiend, en meeliftend op de economische groei na de Tweede Wereldoorlog, samen met alle medewerkers een prachtig bedrijf opgebouwd. Als opvolgers krijgen we hierover nog dagelijks complimenten. Een jaar of tien geleden heeft hij het familiebedrijf overgedragen aan ons, zijn zonen Gert-Jan en René, die op hun beurt ook al weer bezig zijn met verdere ontwikkeling, verduurzaming en hún opvolging. Continuïteit van ons familiebedrijf blijft een constante in het bedrijfsbeleid.
Ook in de huizenmarkt kwam de handelskennis van Gerrit goed van pas. Het kopen en “aankleden” van huizen kunnen we wel als een hobby van Gerrit en Tilly beschouwen. Ze zijn in de loop der jaren zeker zes keer verhuisd (Van Beuningenstraat en Oudemanstraat in Den Haag, Prins Hendrikstraat en Elfguldensmijn in Wateringen (in welke twee straten Gert-Jan en ik het grootste deel van onze fijne jeugd doorbrachten). Vervolgens ging het naar Moerkapelle, met aldaar een extra onverwachte “tuinverbouwing” door een stommiteit van de Gemeente of een spruitenboer bij het uitbaggeren van een aangrenzende sloot. Het is eigenlijk de enige keer dat ik mijn vader met tranen in zijn ogen heb gezien. Na Moerkapelle volgden Leidschendam en tenslotte Voorburg. waar ze nu al weer flink wat jaren met plezier wonen. Daarnaast hebben ze nog jarenlang vakantiehuisjes gehad in Stroe en Ermelo (met bijbehorende tuinen!).
Verder heeft Gerrit tot op de dag van vandaag woningen verhuurd en verhandeld en geholpen bij het realiseren van woningen voor ons als kinderen en kleinkinderen, en heeft hij meermaals andere familieleden bijgestaan.
Naast deze drukke bezigheden heeft Gerrit in zijn volwassen leven toch ook nog een groot aantal activiteiten en hobby’s gehad. Ik denk aan: boxen en ijshockey kijken, wekelijkse klaverjasavonden met zijn zwagers, volleybal bij Velo, de jacht, (of the road) terrein racen, antiek importeren, films in het Haags filmhuis en bij het Rotterdams filmfestival, wandelen, fietsen, kamperen, zonvakanties, cruises, langlaufen, wintersport in Zwitserland en ook wel tuinieren. Ook was en is hij een trouw supporter bij de amateur sportwedstrijden van zijn kinderen en kleinkinderen. Alhoewel iedereen, door zijn enthousiasme voor de zaak en lange werkzame leven, het gevoel had dat hij echt altijd met zijn werk bezig was, blijkt toch duidelijk anders uit zijn vele hobby’s. Daarbij las (en leest) hij elke dag verschillende kranten en had hij doorgaans voldoende tijd voor familie- en kerkbezoek en etentjes bij en met (en ook weekendjes weg met) zijn kinderen en kleinkinderen. Dus toch ook een echte familieman!
Gerrit houdt niet erg van koken, maar gaat sinds jaar en dag dus wel graag (en veel) uit eten. Petra en ik hebben in de loop der jaren talloze keren buitenshuis gedineerd met Gerrit en Tilly. De vele etentjes bij ons thuis niet meegeteld, want Petra kookt graag en Gerrit is gek op de kookkunsten van zijn schoondochter. Het is altijd gezellig; dagelijkse zaken, politiek en familieperikelen worden doorgenomen, nieuwe plannen worden gesmeed, zodat de tijd immer vliegt aan tafel. Uiteraard onder het genot van een lekker biertje vooraf en een glas (goede) wijn bij het eten. Hoewel Gerrit ook luxe restaurants niet ontloopt, gaat zijn hart toch het meest uit naar “gezellige tenten” met “gewoon en eerlijk” eten.
We hadden dus met de familie een heel leuk weekend in De Lutte om dit alles te vieren en mooie oude verhalen op te halen. Iedereen heeft genoten! We hopen hier nog lang mee door te mogen gaan!
